Duha'dan bir damla daha...



Sen terk ettin ey insan, darılmışcasına uzaklaştın Rabbinden. Kırdın, döktün, saldırganlaştın.. Rabbinin yaratmış olduğu bir ayet olan insanlardan, yarattığı ayetler olan hadisata, kitaba, kâinata varana dek tüm ayetleri görmezlikten geldin. Başkalarını dost edindin.. Sevgisiyle tatmin olacağın Rabbini bıraktın. Ama o seni bırakmadı, sana darılmadı ve senin her daim yanında oldu.. Seni sen olduğun için sevdi.. Sana sen olduğundan dolayı değer verdi.. Karşılık beklemedi…  

Ümitsizdin, kaybetmiştin kendini.. Savrulmuştun oradan oraya.. Nefsin dinmemiş, tatmin olmamış, yüreğindeki o derin pişmanlık duygusu büyüdükçe büyümüştü.. O seni bu başıboşluluğundan aldı.. Kalbinin sahibi olan Allah, kalbinin hakkı tanıma yetisini harekete geçirmen için sana yardım etti. Önceydin, değeri olmayan nice şeyi önceleyerek onların tutsağı oldun.. Sonraydın, nice değerli şeyi sonralayarak özgürleşeceğini unuttun.. Bulunduğun yeri fark edemedin ey insan. Ama O sana bu derin çıkmazında da yardım etti.. Sana her daim yakın olduğunu gösterdi yine.. “Leyl”inden “duha”na geçerken O’ydu senin yüreğinden tutan.. Görmezlikten alıp görür kılan.. İlmel yakîn keşkelerinden hakkal yakîn amennalara adımlamanı sağlayan, yine O idi..

Değerini bil(e)medin, kendine yabancılaştın.. Uzaklaştın kendinle birlikte her şeyden. Unuttun.. Unuttuğun sonraların, o büyük sonu unutturdu sana. O büyük sonla birlikte unutulmaya terk edildin. Aldattın kendini.. Titremedin hiçbir zaman meçhul sonuna.. Alem sarsıldı, sen.. Oysa Rabbin sana bahşedecekti.. Sabır ve sebat ile direnişini nasıl da kaybettin.. Sen memnun kaldıkça O’da senden memnun kalacaktı.. Sonrasında kulları arasına, cennetine koyacaktı seni.. Neden duymadın Rabbinin seslenişini? 

Yetim kalmıştın, varlığın sınırlılığı yasasını kaybetmiştin.. Oysa taşıyamazdın sen bu yükü.. Sınırlıydın, nasıl kendini sınırsızlık makamında hissedip Allah’tan rol çalabilirdin. Sorumluluğunun seni sınırlayarak sana özgürlük sunduğunu bilemedin.. Ve sen O’na aittin, ne zamanki bu konumunu unutmuştun O’nu yitirmiş, yetimleşmiştin.. Zaten yetimlik; sahibini, seni senle terbiye edeni kaybetmen değil miydi?.. Ama O seni aldı çaresizliğinden,bu yetimliğinden ve taşıdı sahipliğine.. Barındırdı kalbinde Kendini, seni kendine muhatap eyledi, varlığına şahit kıldı..

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Vicdansız İnsanlığımız

Unutma, "an" ki unutulmayasın...