Kayıtlar

Müdahale..

Resim
Müdahale etmelisin hayatına.  Evet, bunu demek geçiyor içimden her an... Müdahale etmelisin hayatına... Yoksa bil ki birileri müdahale edecektir hayatına... Oynayacaktır utanmadan tüm gizli saklınla. Seni savunmasız bırakmak için ellerinden geleni yapacaktır.  Belki de o yüzden tamir etmelisin kendini. Acılarını onarmalı, hüzünlerini mutluluk hamuruyla yoğurmalı, kendine bakmalısın, kendine, toprağa... Toprağa dönmelisin, sadrında saklı hayatına. Kendinden bile sakladığın gerçeğine. Kendine. Yokluğuna...

sevgi...

Resim
Sevgi ve sevmek üzerine kurulan tüm cümleler zihnimin derinliklerinde acı bir iz bırakıyor.  Ben sevgiye şahit olmak için varım... Sevgilerin iniltisini dinlemek, acılara ortak olmak için... mutlulukları ise dualara saklamak için...

Bir Özür ve Yeni Yolculuk...

Resim
Biliyor musun sevgili "blog"um... Seni ne çok ihmal ediyorum, üzgünüm bu ihmalden, hatadan, kusurdan... İnsan her hatasından sonra üzgün olmaz, sanırım bizi üzecek hatalar işlememizin nedeni bu olsa gerek... Üzgün olmak... Bunu istiyoruz, belki de sırf bu yüzden nice ihmal edilmeyecekleri ihmal ediyoruz her daim. Üzülmek için, üzülmeyi öğrenmek için, kaybettiklerimizin, unuttuklarımızın bize neler kattığını tekrardan anlamak için... Şimdi zaman unutulanları yeniden hatırlama zamanı... Sevgili "blog"um var mısın uzun bir yolculuğa... Yeniden... Hüzne... Merhamete...

ismi "Deniz"di...

Resim
Kaybettik… Kaybetmenin ismini koyamadık. Sinirlerimiz gerildi, gözlerimiz yerinden fırlayacakmış gibi oldu, duygularımız sağa sola kaçıştı, zihnimizdeki sancılar bizi tüketti. Ardından savunulacak bir tarafı kalmayan hakikatin soğuk yüzüyle karşılaştık. Soğuk yine dondurdu narin bedenlerimizi. Narin vicdanlarımızı, narin merhametimizi… Kaybettik… İhanet ettik vicdanlarımıza. Kazanmanın eşiğinde geçirdiğimiz onca mutluluk dakikalarını, hüznün sevgi dolu kollarında yaşadığımızı bilemedik. Adalet arayışları içerisinde bir kurşunda biz sıktık var olmaya. Var olmak ölürken, biz var olma mücadelesine kaldığımız yerden devam ettik. Ölüm yeniden yağmaya başladı, yaşamın tam ortasında yapayalnız kaldık, metrelerce naylonda biriktirdik gözyaşlarımızı… Soğuğa sarılmadık hiç. Okşamadık saçlarından tane tane yağan karları… Öpemedik yanaklarından…  Naylondan bir hayattı bizimkisi. İçi hissiz, çaresiz, soğuk, yapay… Biz bir naylonun derin soğukluğunda ölmenin acı yanını ...

Hatice Anne...

Resim
Anne olmak zordur, Hatice anne olmak çok çok zor...

Yeniden...

Resim
kovalanan bir zaman düştü hüsranlara, hızlı adımlar yazdı hüznü küf kokulu sokaklara ve dolu olup yağdı bulutlar düştü sevgiler uyandı şehvetperestler güneşini çaldılar baharların bugün doğudan düşmedi geceye nur kıyamet senaryoları türedi kirli satırlarda gözler gökyüzüne asıldı yıldız niyetine bu benim tanrım olamaz diye seslendi yüreklere İbrahim, kimsenin bilmediği vedahi hissetmediği dua ve merhamet tonunda aşk ve sevgi yolunda... hayır hayır taş değildi düşen yeryüzüne başlarımız mı kuvvetliydi yoksa şemsiyemiz mi sorularda kaybettik tek celselik ömürleri İsmail, bir daha fırlat şu taşı şeytansılara bilmiyordu kimse habersizdi kendisine kaybedilen ve kazanan belli değildi bu senaryoda Şimdi imanın tadını çıkarsın entel abilerimiz kavramlarımız düştüğü yerde kalakalsın dudaklara ince bir tebessüm konsun biz hayatı kendimize feda edelim sokakları köpeklere terk edelim. herkes gemiye binsin diye seslenirken Nuh, tut yüreklerimizden sar...

Sen ile Ben...

Resim
sonsuza bakmak gibiydi sana bakmak yaşarken ne seni ne de sonsuzu görebilecektim... görmekle bakmanın derin çıkmazında kaybettiğim hayatımı toprağa bir senle gömecektim... sen ile beni kimse bilmeyecekti ilk defa sen ben, ben ise sen olacaktık tek ses, tek yürek, tek beden...