Kayıtlar

ölüm etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Artık Ölmek Çok Kolay

Resim
Ölüm... Ne kolay kelime. Ne kadar acısız dilimize yapışır oldu son zamanlarda. Ne kadar eskidi... Evet, ölüm eskiyor artık. Medyanın ölümleri artık sıradan haberler olarak vermesi, sonra PKK-TSK/ polis ikilemiyle birlikte toprağa gömülen nice canlar, artık ölümün adını eskitmekle birlikte zihinlerden ölüm imgesinin o dehşet verici esrarlı perdesini de kaldırıyor. Bunlara öncesinde Irak ve Filistin, sonrasında Suriye, Libya ve birçok yerdeki ölümleri de ekleyebilirsiniz. Bayramdan dokuz-on gün önce... Bavullar hazırlanırken mutlu ve mesut aile tabloları evlerinde son hazırlıklarını yapıyor. Kimi giyeceklerini özenle kırışmasın diye yerleştirirken valizine, kimiyse çok özlediği topraklarına, arkadaşlarına kavuşmanın hayalleri içerisinde... Yola çıkana kadar, yol bitene kadar. Dokuz gün öncesiyle bayram bitimi arasında tam 162 hayat... Evet, dün nice hayallerle yola koyulan nice insan şimdi hakkın rahmetinde. Ölüm eskidikçe ölenler çoğalıyor günden güne. Hem öyle ba...

Toprak iman etmiyor mu?

Resim
Ölüm kokuyor bugün ümmetin yüreği Saklı bahçelere açılıyor kabirler Kazanan ve kaybeden aynı cenderede Sessizlik kulakları sağır ediyor Ateşte ibrahim yanıyor bu sefer ateşle birlikte Cennet herkesin heybesinde Cehennem kıtlığı yaşanıyor gönüllerde Bir fitne rüzgarı eserken  Şehitler ölüyor dostum  Ümmete emanet dünyada Güya Hakkın hatırına ne bedenler hatıralardan siliniyor Sonra timsah gözyaşları dökülüyor gökyüzünden Anlayacağın inmiyor beklenen rahmet Bela da bile rahmet vardı hani dostum Bela bile inmiyor gökten, artık Bela olup yağarken mermiler Kaybetmenin derin pençesinde kıvranıyor nefesler Bin ahh ediyor gökyüzü Bir su istiyor toprak Sahi toprak niçin oruç tutmuyor bugün Bu kaçıncı sudur toprağa düşen Toprak iman etmiyor mu, yoksa bugün toprak öldü mü?

Ölümü Eskitmek

Resim
“Ölümü eskittik”[Ramazan Kayan] Çok afili bir cümle... İki kelimeden oluşuyor: “Ölüm” ve “eski-(tmek)”… Edilgen bir yükleme sahip cümle.  Aslında “eskitmek” fiili etken bir yüklem, zira fiili yapan belli... Fakat ölümü eskitme işini muhtemelen kimse üzerine almayacaktır. Belki de bu yüzden“eskittik” yüklemine bağlı gizlenmiş bir “biz” öznesi de var… “Biz”in gizlendiği yerler bana nedense bir kuşku ve şüphe yüklüyor. Size yüklemiyor mu? Ölüm eskir mi eskimez mi? Önce “eskitmek” nedir ona bakalım. Sözlüklere göre eskitmek: “Çok kullanarak eskimiş duruma getirmek, yıpratmak; Etkisini sürdürememek; Yaşlandırmak ” anlamlarına geliyor.  Eskitmenin kendisinden türeyen eski ise Tdk’da yer alan “ağızlar sözlüğünde” ilginç anlamlara geliyor: Çamaşır, Giysi, giyecek, İşte giyilen frenk gömleği, İşe yaramayan bez parçası, Çaput, bez parçası, Kadınların manto yerine giydikleri uzunca bir giysi, Kadim, eskimiş”  Ağızlar sözlüğünde bu anlamlara gelen eski kelimesi ortak anlam ...

bir yaşamlık ölüm...

Resim
Gözlerine ilişti ölüm… Gözlerine… Sarıpapatyaların çıkmasına az bir zaman vardı. Umut mevsimi kapıda gün sayıyordu. Adımını daha henüz atmıştı bahar… Gözlerinde kışın gidişi vardı. Dudaklarında, zihninde demlenen kelimelerin yansımaları okunuyordu. Kaybolmuştu, var olan her şey kendisine odaklanmışken, o her şeyin dışında hissediyordu kendisini.  Bir tabutun sıcaklığında yitirdi geçmişini. Oysa tabutlar soğuktu, ama bu tabut ona sımsıcak geliyordu. Pamuk ellerini andırıyordu… Sımsıcak… Aklına birden o eli ilk tuttuğu gün geldi. Ne yumuşaktı, ne güven verici bir yakınlaşmaydı. Kaybolmuştu tüm tedirginlikleri bu ellerin arasında. Ve bu destekle birlikte, güvenin derin çizgilerinde tutunmaya başlamıştı hayata. Kaybolan hatıralarını aradı tekrar. Sağına soluna baktı… Öylece kalakaldı. Ölüm gözlerine ilişti. Gözleri tabutun üzerinden kayan örtüye takıldı. Düşmemeliydi. Oysa eski günlerde az mı üzerini örtmüştü ölümün. Uyuyakaldığı dönemlerde az mı yanına ilişip, usulca, uyandırmad...

Ve..

Resim
,   paramparça, ölmüş bir hakikat şehre yayılan salâ.. musalla ağlar usulca, boynu bükük   bir tabut konar sessizce birden kapanır korkulu gözler, bir cehennem ateş düşen hayal, soğuk ruh  bir köşede bekleyen toprak.. sonu amin kokmayan, dudaklar utanmaz  konuşmaktan, rahmet fatiha bekler kimse bilmez, talkın verilir uzaktan duymayan kalplere.. ve herkes ayrılır, toprak kavuşur, yasinler iner, kabre doluşur, kalbe doluşur yürüyen toprak, tükenen insan ve ölüm..