suskunluğuma susuyorum...
susuyorum donuk bakışlarını gömüyorum yüreğime duygularımı döküp saçıyorum gecenin maviliğine dolunaya yüklüyorum hayallerimi uzaklaştıkça küçülüyorum, çocuk gibiyim elimde teleskopum varlığımı büyütüyorum bir evde yalnızım bir evrende yapayalnız umudu gözlüyorum sessizliğe güvenerek sancısız susuyorum bir ateş tutuşturuyorum ismimden başlayarak yakıyorum bilinmezlerin ortasında yaşanmışları sabır yitik dostum, ulaşamıyorum ben ibrahim miyim ateşin bahçesinde yoksa soğuk bir su muyum safların belirsizliğinde bilmiyorum bildiğimi dillendiremiyorum güvensizliğinde duyguların, yanıyorum susuyorum bir sevgi bulutundan dökülen yağmur gibi.. evet bir yağmur gibi iniyorum sisli akşama sarsıyorum otoritesini denizlerin dalgalarına meydan okuyorum hırçınlıkla her damlada bir hasretim her damlada bir vuslat ayrlığın son satırlarında elimde teleskopum kendimi izliyorum kendimden uzaklaştıkça..