Kayıtlar

hüzün etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Yeniden...

Resim
kovalanan bir zaman düştü hüsranlara, hızlı adımlar yazdı hüznü küf kokulu sokaklara ve dolu olup yağdı bulutlar düştü sevgiler uyandı şehvetperestler güneşini çaldılar baharların bugün doğudan düşmedi geceye nur kıyamet senaryoları türedi kirli satırlarda gözler gökyüzüne asıldı yıldız niyetine bu benim tanrım olamaz diye seslendi yüreklere İbrahim, kimsenin bilmediği vedahi hissetmediği dua ve merhamet tonunda aşk ve sevgi yolunda... hayır hayır taş değildi düşen yeryüzüne başlarımız mı kuvvetliydi yoksa şemsiyemiz mi sorularda kaybettik tek celselik ömürleri İsmail, bir daha fırlat şu taşı şeytansılara bilmiyordu kimse habersizdi kendisine kaybedilen ve kazanan belli değildi bu senaryoda Şimdi imanın tadını çıkarsın entel abilerimiz kavramlarımız düştüğü yerde kalakalsın dudaklara ince bir tebessüm konsun biz hayatı kendimize feda edelim sokakları köpeklere terk edelim. herkes gemiye binsin diye seslenirken Nuh, tut yüreklerimizden sar...

Bir Kar Akşamı...

Resim
İstanbul’a kar yağıyor… Beyazıt’taki kule kırmızıya boyanıyor… Bazı gönüllerde sevinç, bazı gönüllerde öfke beliriyor… Kiminin adımları sıklaşıyor, kiminin ki yavaşlıyor… İstanbul’a kar yağıyor… Usulca, incecik, kırmadan ve dökmeden hiçbir şeyi… Narince, öyle ki yerleri kaplayamıyor, örtemiyor üzerini tüm şehrin… İstanbul’a kar yağıyor… Düşünceler ısınıyor, hatıralar bir fon müziği eşliğinde zihinlerde belirirken, soğuk, dudaklarda mırıldanan belli belirsiz sözcüklerin belini büküyor. İstanbul’a kar yağıyor… Gece bir başka yaklaşıyor insana. Koynuna aldığı fırtınayı sakinleştirmeye çalışıyor. Ürkütmemek için çırpınıyor yürekleri. Vakit leyl, şahit oluyor insan… İstanbul’a kar yağıyor… Meraklı bakışlar pencerede toplanıyor. Sokaklarda kayan adımlara subhanallahlar eşlik ediyor. Bunu kayan bilmiyor, pencereden bakan kendine şaşırıyor. İstanbul’a kar yağıyor… Bir dostun muhabbeti kokuyor sayfalarda… Bir dostun yerine şahit oluyor bakışlar… Bir dostun yerine ...