Kayıtlar

Duha'dan bir damla daha...

Resim
Sen terk ettin ey insan, darılmışcasına uzaklaştın Rabbinden. Kırdın, döktün, saldırganlaştın.. Rabbinin yaratmış olduğu bir ayet olan insanlardan, yarattığı ayetler olan hadisata, kitaba, kâinata varana dek tüm ayetleri görmezlikten geldin. Başkalarını dost edindin.. Sevgisiyle tatmin olacağın Rabbini bıraktın. Ama o seni bırakmadı, sana darılmadı ve senin her daim yanında oldu.. Seni sen olduğun için sevdi.. Sana sen olduğundan dolayı değer verdi.. Karşılık beklemedi…   Ümitsizdin, kaybetmiştin kendini.. Savrulmuştun oradan oraya.. Nefsin dinmemiş, tatmin olmamış, yüreğindeki o derin pişmanlık duygusu büyüdükçe büyümüştü.. O seni bu başıboşluluğundan aldı.. Kalbinin sahibi olan Allah, kalbinin hakkı tanıma yetisini harekete geçirmen için sana yardım etti. Önceydin, değeri olmayan nice şeyi önceleyerek onların tutsağı oldun.. Sonraydın, nice değerli şeyi sonralayarak özgürleşeceğini unuttun.. Bulunduğun yeri fark edemedin ey insan. Ama O sana bu derin çıkmazında da yardım ...

bir yaşamlık ölüm...

Resim
Gözlerine ilişti ölüm… Gözlerine… Sarıpapatyaların çıkmasına az bir zaman vardı. Umut mevsimi kapıda gün sayıyordu. Adımını daha henüz atmıştı bahar… Gözlerinde kışın gidişi vardı. Dudaklarında, zihninde demlenen kelimelerin yansımaları okunuyordu. Kaybolmuştu, var olan her şey kendisine odaklanmışken, o her şeyin dışında hissediyordu kendisini.  Bir tabutun sıcaklığında yitirdi geçmişini. Oysa tabutlar soğuktu, ama bu tabut ona sımsıcak geliyordu. Pamuk ellerini andırıyordu… Sımsıcak… Aklına birden o eli ilk tuttuğu gün geldi. Ne yumuşaktı, ne güven verici bir yakınlaşmaydı. Kaybolmuştu tüm tedirginlikleri bu ellerin arasında. Ve bu destekle birlikte, güvenin derin çizgilerinde tutunmaya başlamıştı hayata. Kaybolan hatıralarını aradı tekrar. Sağına soluna baktı… Öylece kalakaldı. Ölüm gözlerine ilişti. Gözleri tabutun üzerinden kayan örtüye takıldı. Düşmemeliydi. Oysa eski günlerde az mı üzerini örtmüştü ölümün. Uyuyakaldığı dönemlerde az mı yanına ilişip, usulca, uyandırmad...

Üzülme..

Resim
Üzülme, Bak bahar geldi, yine Nefes nefese kaldık hatıralarda Üzerimize kocaman bir sevgi düştü, yine Ben tutamadım, kırdım payıma düşeni Sense… Üzülme, Yorgunluğu adımlayacağız, yine Muhabbetin koynunda demleyeceğiz akşamları Bir yudumluk hasrete döküleceğiz Birileri yudumlarken bizi, ansızın Çaresizliğimize ağıtlar yakacağız… Üzülme, Bir gün gelecek, bir gün Biz de bizi bulamayacağız kendimizde Ne aranan ne sorulan bir hikâyemiz olacak İsmi sende ve bende saklı Cümleleri kırık dökük ve yüklemsiz Öznesi senli benli Bir noktalık hakikatimizin Tümlecinde saklı kalacağız, Bir türlü anlama kavuşamayacağız… Üzülme, Tüm kötülükler dökülse gökyüzünden Altında sabahlayan biz oluruz, biliyorum Sen yine söylenirsin kirlenen sevgine Bense dualarıma aminler tutuştururum Sen beni anlamazsın, ama Ben seni anlamışçasına kelimelerine bürünürüm… Üzülme, Deniz sırdaşımız Adımlarımızda kaybolsak, kokusunda buluruz kendimizi Hissederiz umut dolu meltemin yanaklarımıza konan öpücüğünü Ellerimiz boş ...

suskunluğuma susuyorum...

Resim
susuyorum donuk bakışlarını gömüyorum yüreğime duygularımı döküp saçıyorum gecenin maviliğine dolunaya yüklüyorum hayallerimi uzaklaştıkça küçülüyorum, çocuk gibiyim elimde teleskopum varlığımı büyütüyorum bir evde yalnızım bir evrende yapayalnız umudu gözlüyorum sessizliğe güvenerek sancısız susuyorum bir ateş tutuşturuyorum ismimden başlayarak yakıyorum bilinmezlerin ortasında yaşanmışları sabır yitik dostum, ulaşamıyorum ben ibrahim miyim ateşin bahçesinde yoksa soğuk bir su muyum safların belirsizliğinde bilmiyorum bildiğimi dillendiremiyorum güvensizliğinde duyguların, yanıyorum susuyorum bir sevgi bulutundan dökülen yağmur gibi.. evet bir yağmur gibi iniyorum sisli akşama sarsıyorum otoritesini denizlerin dalgalarına meydan okuyorum hırçınlıkla her damlada bir hasretim her damlada bir vuslat ayrlığın son satırlarında elimde teleskopum kendimi izliyorum kendimden uzaklaştıkça..

"Kırılan Oyuncak: 3.5 TL"

Resim
İzlemek bir lezzet… Seyreylemek, bir şeylerin var olduğuna şahitlik etmek ayrı bir mutluluk veriyor insana. Tüm kaygılardan uzak, sadece izlemek ve bir şeyleri vesile ederek, her an her şeyi oluş sürecinin iklimine taşımakta olan ve yokluktan varlığa çıkaran Yaratıcıyı hatırlamak… Otobüs yolculuklarım, genelde araya pencere girmesine rağmen, dışarıyla en çok irtibat kuruduğum mekânlar olmuştur. Otobüs içerisinde, koltuklarına kurulmuş ya da ayakta durduğunu fark edemeyecek kadar dünyalık kaygıların ağırlığı altında kalmış, kimi yüzlerin asık, kimilerinin kaygılı ve kimilerininse hüzünlü haline tanık olmaktansa, varlığın o eşsiz korosuna dâhil olmak… Bu bana daha anlamlı gelmiştir her zaman. İşte o anlardan birinde, bir mağazada yer alan yukarıdaki yazı dikkatimi çekti: “Kırılmayan oyuncak 3.5 TL…” Oyuncakları yakından görme şansım yoktu ve ilk aklıma gelen şey, “ne güzel kırılmayan oyuncak yapmışlar” cümlesi olmuştu. Aslında kırılmayan oyuncak fikri gerçekten de orijinal b...

Asrın'la muhabbete devam... (Sen Bir Kelebeksin asrın...)

Resim
Kanatlarını yeni çırpan bir kelebek gördün mü hiç asrın?  Ne kadar da sana benziyor biliyor musun?  Gurbete adım atıyor çaresizce… Kısacık bir yaşama süzülüyor usulca… Sen hiç kelebek olduğunu düşündün mü asrın?  Uzun sandığın yaşamın bir saatlik bile hükmünün olmadığını  ve uzunca, geceler boyu kurduğun hayallerinin hiç de zamansal bir değerinin olmadığını… Ol(a)mayacağını… Düşündün mü? Sen hiç akletmez misin asrın?…  Ne kadar da ismine benziyorsun… Zamana ne kadar da kanmışsın… Aldanmışsın…  Oysa sen bir kelebeksin asrın... Geniş dünya ovasının dallarına konup, alemin sana şahit olmasını bekliyorsun... Uçmak, zamana tatlı bir anı bırakmak...  Ve çok iş yaptığını sanarak yoruldum çığlıklarında bulunmak... Sana hiç yakışıyor mu asrın? Kalbindeki muhabbet ve meveddeti tüketiyorsun... Zamanda kayboluyorsun, hakkını veremiyorsun hayatının... Biliyorum, çok zorlanıyorsun yaşamaktan asrın. Ve çok da istiyorsun ölümü...  Peki hâlâ insanın kana...

Rachel Corrie...

Resim
Konup göçtü alemden sesin, Bir baharın dirilişi gibiydin sen. Bize her an baharı hatırlatan...Her Mart'ta baharı dirilten... Bahar, sarı saçlarının arasına yerleştirdiğin gülümsemen oldu bize. Vicdan, dozerlerin altında ezilen hayatın... Bir Filistin kızıydın sen, bir Filistin... Korkusuzca bir şeyler yapmak için ses verdin, sesi oldun sessizlerin. Kıvrılan bakışların toprağın canını acıttı... Can verdin, can kattın canını feda edenlerin kanlarıyla suladığı toprağa... Sen hiç düşünmedin kendini, hiç... Sen senin gidişine bile bir el sallayamadın, elveda diyemedin kendine, Son nefesine son sözlerini sıkıştıramadın. Oysa biz ancak son nefesinle aynı nefesi aldığımızı hatırladık, Kendi nefesimiz gibi kullandık nefesini, seni kendimizden saydık... Bize hakkını helal eder misin? Biz seni hâlâ anlayamadık, Sıcak yuvandan uzaklara gitmeni ve cesurca karşı koymanı zalimlere, anlayamadık... Yarın boynumuza sarılıp "neden?" demenden o kadar korkuyo...