Kayıtlar

"Kırılan Oyuncak: 3.5 TL"

Resim
İzlemek bir lezzet… Seyreylemek, bir şeylerin var olduğuna şahitlik etmek ayrı bir mutluluk veriyor insana. Tüm kaygılardan uzak, sadece izlemek ve bir şeyleri vesile ederek, her an her şeyi oluş sürecinin iklimine taşımakta olan ve yokluktan varlığa çıkaran Yaratıcıyı hatırlamak… Otobüs yolculuklarım, genelde araya pencere girmesine rağmen, dışarıyla en çok irtibat kuruduğum mekânlar olmuştur. Otobüs içerisinde, koltuklarına kurulmuş ya da ayakta durduğunu fark edemeyecek kadar dünyalık kaygıların ağırlığı altında kalmış, kimi yüzlerin asık, kimilerinin kaygılı ve kimilerininse hüzünlü haline tanık olmaktansa, varlığın o eşsiz korosuna dâhil olmak… Bu bana daha anlamlı gelmiştir her zaman. İşte o anlardan birinde, bir mağazada yer alan yukarıdaki yazı dikkatimi çekti: “Kırılmayan oyuncak 3.5 TL…” Oyuncakları yakından görme şansım yoktu ve ilk aklıma gelen şey, “ne güzel kırılmayan oyuncak yapmışlar” cümlesi olmuştu. Aslında kırılmayan oyuncak fikri gerçekten de orijinal b...

Asrın'la muhabbete devam... (Sen Bir Kelebeksin asrın...)

Resim
Kanatlarını yeni çırpan bir kelebek gördün mü hiç asrın?  Ne kadar da sana benziyor biliyor musun?  Gurbete adım atıyor çaresizce… Kısacık bir yaşama süzülüyor usulca… Sen hiç kelebek olduğunu düşündün mü asrın?  Uzun sandığın yaşamın bir saatlik bile hükmünün olmadığını  ve uzunca, geceler boyu kurduğun hayallerinin hiç de zamansal bir değerinin olmadığını… Ol(a)mayacağını… Düşündün mü? Sen hiç akletmez misin asrın?…  Ne kadar da ismine benziyorsun… Zamana ne kadar da kanmışsın… Aldanmışsın…  Oysa sen bir kelebeksin asrın... Geniş dünya ovasının dallarına konup, alemin sana şahit olmasını bekliyorsun... Uçmak, zamana tatlı bir anı bırakmak...  Ve çok iş yaptığını sanarak yoruldum çığlıklarında bulunmak... Sana hiç yakışıyor mu asrın? Kalbindeki muhabbet ve meveddeti tüketiyorsun... Zamanda kayboluyorsun, hakkını veremiyorsun hayatının... Biliyorum, çok zorlanıyorsun yaşamaktan asrın. Ve çok da istiyorsun ölümü...  Peki hâlâ insanın kana...

Rachel Corrie...

Resim
Konup göçtü alemden sesin, Bir baharın dirilişi gibiydin sen. Bize her an baharı hatırlatan...Her Mart'ta baharı dirilten... Bahar, sarı saçlarının arasına yerleştirdiğin gülümsemen oldu bize. Vicdan, dozerlerin altında ezilen hayatın... Bir Filistin kızıydın sen, bir Filistin... Korkusuzca bir şeyler yapmak için ses verdin, sesi oldun sessizlerin. Kıvrılan bakışların toprağın canını acıttı... Can verdin, can kattın canını feda edenlerin kanlarıyla suladığı toprağa... Sen hiç düşünmedin kendini, hiç... Sen senin gidişine bile bir el sallayamadın, elveda diyemedin kendine, Son nefesine son sözlerini sıkıştıramadın. Oysa biz ancak son nefesinle aynı nefesi aldığımızı hatırladık, Kendi nefesimiz gibi kullandık nefesini, seni kendimizden saydık... Bize hakkını helal eder misin? Biz seni hâlâ anlayamadık, Sıcak yuvandan uzaklara gitmeni ve cesurca karşı koymanı zalimlere, anlayamadık... Yarın boynumuza sarılıp "neden?" demenden o kadar korkuyo...

"Asrın" ile muhabbet..

Resim
Ey "Asrın!" Kadere inanmak için ne kadar sorgularsan sorgula bu hayatı, yaşadıklarını ve yaşayacaklarını.. Bil ki mutmain olman için önce kaderin sana inanması gerekir... Ve bil ki kader sensin..  Ey Asrın, asra ait ol ismin gibi... Kendine ait ol...  Kendini tanı ve kendine iman et, ben dediğinde sesin gür çıksın... Ki, O'na şahitliğin ve imanın sönük kalmasın...

Bir Kar Akşamı...

Resim
İstanbul’a kar yağıyor… Beyazıt’taki kule kırmızıya boyanıyor… Bazı gönüllerde sevinç, bazı gönüllerde öfke beliriyor… Kiminin adımları sıklaşıyor, kiminin ki yavaşlıyor… İstanbul’a kar yağıyor… Usulca, incecik, kırmadan ve dökmeden hiçbir şeyi… Narince, öyle ki yerleri kaplayamıyor, örtemiyor üzerini tüm şehrin… İstanbul’a kar yağıyor… Düşünceler ısınıyor, hatıralar bir fon müziği eşliğinde zihinlerde belirirken, soğuk, dudaklarda mırıldanan belli belirsiz sözcüklerin belini büküyor. İstanbul’a kar yağıyor… Gece bir başka yaklaşıyor insana. Koynuna aldığı fırtınayı sakinleştirmeye çalışıyor. Ürkütmemek için çırpınıyor yürekleri. Vakit leyl, şahit oluyor insan… İstanbul’a kar yağıyor… Meraklı bakışlar pencerede toplanıyor. Sokaklarda kayan adımlara subhanallahlar eşlik ediyor. Bunu kayan bilmiyor, pencereden bakan kendine şaşırıyor. İstanbul’a kar yağıyor… Bir dostun muhabbeti kokuyor sayfalarda… Bir dostun yerine şahit oluyor bakışlar… Bir dostun yerine ...

Bir insan, üç farklı duruş..

Resim
Eğer insana tarafımızdan bir rahmet tattırır, sonra o nimeti geri alırsak o, son derece ümitsiz, son derece nankör olur.(hûd,9) Nimetin şükrünü eda etmek nimetin verildiğini fark etmekle mümkündür. Şu kâinatı ezelide rahmetin sahibini unutmamak, şükrün en büyüğü olsa gerek. Aldığı nefsin dahi sahibi olamayan insan, fıtratına dercedilmiş sahiplik ateşini, bencillik tutuşturucusuyla körleyerek kendini her şeyin sahibi zanneder. Zan, yanlışa adımlanan ilk adımdır. Zan hüsranın ikiz kardeşidir. Hüsrana uğramaya ramak kalmış insan için imtihanın devamlılığı, ümitsizliğini ve nankörlüğünü gün yüzüne çıkarır. Fakat başına gelen bir dertten sonra kendisine bir nimet tattırırsak: "Artık bütün dertler ve belalar bir daha gelmemek üzere bitti gitti!" der, sevinir, övünür durur.(hûd,10) Tüm ümitsizliği su yüzüne çıkmış insanın sınavı devam eder. Nimeti elinden alınan çocuk misali tüm suçu nimet verene yükleyen insan, kendisine tekrar nimet verildiğinde bu nimet vas...

Bir cümleden hareketle..

Resim
 “Unutmayınız, Umut karamsar olanın hakkı!”* Sevgisiz miyiz dostum.. Sevgisiz.. Ve sevgisiz olduğu kadar da karanlık.. Her karanlık aydınlığa gebedir bilmez misin? Her aydınlık ise kararmaya mecburdur. Bir paradoks mudur yaşadıklarımız, Hayatımız, ölümümüz ve tüm tezatlar yada öyle görünenler.. Ne fark eder ki, Her yaşanmışlık bir umutsuzluk mu yüklüyor sırtımıza, Her yaşanmışlık bir kış mı getiriyor bahara.. Sahi bahar nedir dostum? Üzeri karla kaplı geçmişimizi unutmak mı? Yoksa adına umut dediğimiz tüm heyecanlarımızı bahara devretmek mi? Ne demişler dostum, Baharı yaşayanlar kışın karında soğuktan titreyenlerdir, Umudunu kesmeden kendini eleyip beleyendir çocuk gibi.. Ağaç gibi kabuğundan beslenen, Toprak altında kalmayı göze alan, Ya da baharı kışta yaşayıp kardelen olandır.. Kardelen olalım mı dostum? Bak üstad ne buyuruyor: “Ne yapayım acele ettim, kışta geldim.  Sizler cennet-asa bir baharda geleceksiniz.” Baharı görmek istiyor musun? O zaman acele etme dostum.. Kar...